Nerde kalmıştık pati dostları?
Çakırımız gitmişti... Üzgündük ama alışmaktan başka yapılacak bir şey yoktu. Arap kız aynı olmasa da yaşamaya devam ediyordu. Daha önce bahsettiğim gibi Arap özgürdür... Mesala tarayabilirsiniz ama yıkayamazsınız :))) Ona yatması için yatak yapabilirsiniz ama onun üzerinde yatmak istemiyorsa yatıramazsınız. Yada eğer bir dükkan önünde şekerleme yapmak istiyorsa onu mahalleye getiremezsiniz. (Tabi ben bu şıklardan muafım :))) Çakır gittikten sonra Arap mahalleye biraz küstü sanırım çünkü Çakır'ın bahçesinden sonra gerçek sahibi olan kişinin bahçesinin arka tarafında uyumaya başladı. Bir bakıma bu benim hoşuma gitmiyor değildi. Çünkü orada güvendeydi. Ben yokken yada geceleri aklım kalmayacaktı.
Ama bir gün iş yerindeyken eski eşim aradı. Sana kötü bir haberim var maalesef dedi. Ne olabileceği konusunda bir tahminim bile yoktu. "Arap kör oldu" dedi. "Nasıl ? dedim" "Bilmiyorum ama görmüyor gözleri mavi renkte dedi." Çok telaşlandım. Eve geldim gerçekten görmüyordu. Hala o bahçedeydi. Sahibi tanıdığı veterinerlerle görüşmüş katarak olabilir dediler" dedi. Ancak yaşlı olması herhangi bir müdahale yapılmasına engeldi. Ne yapacaktım ya bahçeden dışarı çıkarsa ! Ya kaybolursa! Ya dikkatsiz bir sürücü ona çarparsa! Tüm bu fikirler kafamda dolaşıyordu. Benim ona bişey yapmam gerekiyordu. Gece yağmur yağmaya başladı. Alel acele bahçeye koştuk. Bahçenin toprak tarafı su dolmuştu. Çatıdan Arap kızın yattığı yere su akıyordu. Onu oradan çıkarıp eski yattığı yere taşımalıydım ama bahçenin kapısı kilitliydi. Yazlıkçılara ait bir ev olduğu için senede bir yada iki kere açılıyordu. Arap oraya nasıl girdi bilmiyorum ama çıkması gerekiyordu. Kısa duvardan atlayıp bahçeye girdik . Arap sesimizi duyunca sevindi. Kuyruğunu sallamaya başladı.
Ali onu çağıra çağıra bahçe duvarına kadar getirdi ve kucakladı. Ancak neredeyse 60-70 kilo vardır. Kocaman bir saint bernand kadar büyük köpeği duvardan atlatmak kolay olmadı. Çünkü görmediği için ne olduğunu neden atlamak zorunda kaldığını bilmiyordu. İtiraz ediyor ön ayakları ile gitmek istemediğini belirten sesler çıkarıyordu. Ancak çıkmalıydı bahçe su doluydu. yağmur hala yağmaya devam ediyordu. Zorla o duvardan atlattı. Alinin üstü başı çamur, tüy kaplanmıştı. Onu sesimizle yönlenmdirerek kuru bir yere götürdük mamasını yedirip bıraktık.
Akşam işten döndüğümde yerinde yoktu. Ali gündüz bakmaya gittiğinde onu bulamamış ama üzülmeyeyim diye bana söylememişti. Sokak sokak aradık ama bulamadık. Ümitsizce eve döndük hava kararmıştı. Evin bahçesine yaklaştığımda gözlerime inanamadım. Arap kapının önünde duruyordu. Evet kör olmadan önce pazar günleri beni ziyarete geliyordu ama kör haliyle buraya gelebileceği hiç aklıma gelmemişti. Onu içeri aldım merdiven boşluğunda ona yatak yaptım. O gün bugündür Arap kız bizimle yaşamaya devam ediyor. Ara sıra eski mahalleden bizim tanımadığımız ama Arap kızı tanıyanlar onu ziyarete geliyor. Tabi ellerinde mamalarıyla...
Bahçemiz büyük yatacağı yer ile tuvaletini yapacağı yer birbirine uzak. Kendisi bu konuda oldukça iyi zaten. Sanırım eğitseniz ancak bu kadar olur... Bizim bahçemize geleli 2 yıl oldu. Aslında şu an oturduğum evi sevmiyorum ama arap kıza buradan başka bir yerde bakabilmeme imkan yok.Onu çok seviyorum ve o bizi bırakmak isteyeceği zamana kadar bakmak istiyorum. Daha ne kadar yaşar bilmiyorum bildiğim yaşadığı sürece ona gözüm gibi bakacağım...
