Pati aşkı-4

 Nerde kalmıştık pati dostları?

 

  Çakırımız gitmişti... Üzgündük ama alışmaktan başka yapılacak bir şey yoktu. Arap kız  aynı olmasa da yaşamaya devam ediyordu. Daha önce bahsettiğim gibi Arap özgürdür... Mesala  tarayabilirsiniz ama yıkayamazsınız :))) Ona yatması için yatak yapabilirsiniz ama onun üzerinde yatmak istemiyorsa yatıramazsınız. Yada eğer bir dükkan önünde şekerleme yapmak istiyorsa onu mahalleye getiremezsiniz. (Tabi ben bu şıklardan muafım :))) Çakır gittikten sonra Arap mahalleye biraz küstü sanırım  çünkü Çakır'ın bahçesinden sonra gerçek sahibi olan kişinin bahçesinin arka tarafında uyumaya başladı. Bir bakıma bu benim hoşuma gitmiyor değildi. Çünkü orada güvendeydi. Ben yokken yada geceleri aklım kalmayacaktı.

  Ama bir gün iş yerindeyken eski eşim aradı. Sana kötü bir haberim var maalesef dedi. Ne olabileceği konusunda bir tahminim bile yoktu. "Arap kör oldu" dedi. "Nasıl ? dedim" "Bilmiyorum ama görmüyor gözleri mavi renkte dedi." Çok telaşlandım. Eve geldim gerçekten görmüyordu. Hala o bahçedeydi. Sahibi tanıdığı veterinerlerle görüşmüş katarak olabilir dediler" dedi. Ancak yaşlı olması herhangi bir müdahale yapılmasına engeldi. Ne yapacaktım ya bahçeden dışarı çıkarsa ! Ya kaybolursa! Ya dikkatsiz bir sürücü ona çarparsa! Tüm bu fikirler kafamda dolaşıyordu. Benim ona bişey yapmam gerekiyordu. Gece yağmur yağmaya başladı. Alel acele bahçeye koştuk. Bahçenin toprak tarafı su dolmuştu. Çatıdan Arap kızın yattığı yere su akıyordu. Onu oradan çıkarıp eski yattığı yere taşımalıydım ama bahçenin kapısı kilitliydi. Yazlıkçılara ait bir ev olduğu için senede bir yada iki kere açılıyordu. Arap oraya nasıl girdi bilmiyorum ama çıkması gerekiyordu. Kısa duvardan atlayıp bahçeye girdik . Arap sesimizi duyunca sevindi. Kuyruğunu sallamaya başladı.

Ali onu çağıra çağıra bahçe duvarına kadar getirdi ve  kucakladı. Ancak neredeyse 60-70 kilo vardır. Kocaman bir saint bernand kadar büyük köpeği duvardan atlatmak kolay olmadı. Çünkü görmediği için ne olduğunu neden atlamak zorunda kaldığını bilmiyordu. İtiraz ediyor ön ayakları ile gitmek istemediğini belirten sesler çıkarıyordu. Ancak çıkmalıydı bahçe su doluydu. yağmur hala yağmaya devam ediyordu. Zorla o duvardan atlattı. Alinin üstü başı çamur, tüy kaplanmıştı. Onu sesimizle yönlenmdirerek kuru bir yere götürdük mamasını yedirip bıraktık.

Akşam işten döndüğümde yerinde yoktu. Ali gündüz bakmaya gittiğinde onu bulamamış ama üzülmeyeyim diye bana söylememişti. Sokak sokak aradık ama bulamadık. Ümitsizce eve döndük hava kararmıştı. Evin bahçesine yaklaştığımda gözlerime inanamadım. Arap kapının önünde duruyordu. Evet kör olmadan önce pazar günleri beni ziyarete geliyordu ama kör haliyle buraya gelebileceği hiç aklıma gelmemişti. Onu içeri aldım merdiven boşluğunda ona yatak yaptım. O gün bugündür Arap kız bizimle yaşamaya devam ediyor. Ara sıra eski mahalleden bizim tanımadığımız ama Arap kızı tanıyanlar onu ziyarete geliyor. Tabi ellerinde mamalarıyla...

Bahçemiz büyük yatacağı yer ile tuvaletini yapacağı yer birbirine uzak. Kendisi bu konuda oldukça iyi zaten. Sanırım eğitseniz ancak bu kadar olur... Bizim bahçemize geleli 2 yıl oldu. Aslında şu an oturduğum evi sevmiyorum ama arap kıza buradan başka bir yerde bakabilmeme imkan yok.Onu çok seviyorum ve o bizi bırakmak isteyeceği zamana kadar bakmak istiyorum. Daha ne kadar yaşar bilmiyorum bildiğim yaşadığı sürece ona gözüm gibi bakacağım...

Pati aşkı-3

 Uzun zamandır yazmıyorum evet...

ama bu patili dostlarım ile ilgilenmiyorum anlamına gelmiyor. Sadece yazmak için fırsat yaratmıyorum. Çünkü yazmayı seven birinin bahnesi olmaması gerekiyor...

Nerde kalmıştık?

Benim sevgili dostum  Arap...

Günlerden bir gün işten eve geldiğimde mahalledekiler güzel gözlü yaşlı kızım Çakır'ı belediyenin veteriner ekiplerinin götürdüğünü söylediler.  Çakırın kaldığı eve gittim. Sahibi olduğunu düşündüğüm bir bey (düşündüğüm diyorum çünkü o evde yaşayanları tanımıyorum çünkü ev sürekli kapalı)Ama mahalledekiler yani Çakır'ı tanıyan ve sevenler ona bakıyorlar mama su ihtiyacını gideriyorlar yani benim dışımda...

Aslında bahçenin sahibi ona bir yaşam alanı yaratmış. Kulubesi arasıra üzerinde Arap kızı ağırladığı bir koltuğu var. Neyse  konumuza dönelim. Çakır kız gitmiş. Kim nereye götürdü sorunu neydi kimse bilmiyor. Çünkü bir hayvan bakmanın nasıl olabileceğini onların dostluğunun gerçek değerini bilebildiklerini sanmıyorum. Onlar için Çakır bahçeyi ve sokağı koruyan yabancılar havlayan ve korkutan kısacası mahalleye tehlikeli yabnacıların gelmesini bir nebzede olsa engelleyen sokak köpeği...

  Ama ben ve Arap için öyle değildi. Çakır'ı ikimizde çok seviyorduk ve ne olduğunu merak ediyorduk. Arap üzgündü. Uzun bir zaman onun koltuğunda onun bahçesinde uyudu. Oda benim gibi bekledi. Ama Çakır kız bir daha hiç geri dönmedi. Orada onun la ilgilenenler aniden hastalandığını belediyeye haber verdiklerini ve alıp götürdüklerini söylediler. Belediyeye haber vermek öyle sanıldığı kadar da iyi birşey değil. Bazı veteriner işleri tenzii ederek söylüyorum ama alıp götürdüklerini arayıp sormazsanız geri dönüşleri aynı mahallelere olmayabiliyor. Hatta bazen dönüyor mu onuda bilmiyozru barınaklarada     gidebiliyorlar.

Çakır kızı sorabileceğim hiç bir merci yoktu çünkü kimse kimin götürdüğünü hatta bazıları gittiğini bile bilmiyordu. O gittikten sonra sokağın diğer başı boş kaldı. Arapta mutsuz du. Dediğim gibi uzun süre onun bahçesinde uyudu. Ama asıl olan Çakır kız da Arap kızda çok  yaşlı...

   Arap  asil,sevecen,vefalı ve sevgi dolu bir dosttur... Ama bir o kadar da özgğürlüğüne düşkündür. dilediği yerde yatar sevdiği şeyleri yer. ancak istediği kişilere sevdirir. Mahalleli yada başka mahalleden onu tanıyanlar artık yemeklerini getirip onun yattığı yere koyarlar ama o yemez çünkü o artıkçı değildir. Benimde çoğu zaman ona yemek vermişliğim vardır . ama ona zararı olacağını bildiğim baharatlı,soğanlı sarımsaklı vs. vs artık yiyecekler değil. İnsanların çoğunun ortak düşüncesi ve davranışı yemek atmak günahtır. Bende onu sokaktaki hayvanlara vereyim. Peki bizim yediklerimizin on lara zararı ne olacak?

Konuyu dağıttım  ama işte Arap kıza her tür artık yemeği getiriyorlardı. Kurumuş kekler, küflü ekmekler vs.vs. tabi ben görürsem ve yada koyarken yakalaybilirsem çöpe atıyordum. Zaten oda yemediği için bir süre sonra kuruyorlardı. onların çöpe atmaya kıyamadıklarını sonrasında mecburen ben topluyordum.

  Tabi verenler kadar birde Arap antipatizanları da vardı. Buraya yemek koyma alıştırma gözümüzün önü kirleniyor diyenler kendilerini biliyor. Ancak zaten okumaktan aciz canlılar oldukları için zaten benim bloğumda işleri yok...

Pati Aşkı-2

Bu arada da sahibini onu boş bırakmaması için sürekli sıkıştırıyordum. Bir gün işten döndüğümde onu sokağın ortasında gördüm . "Arap kızım" diye seslendim. Bir koşuşu vardı ki sanırsınız gencecik bir köpek... Sevincinden bende o da ne yapacağımızı şaşırdık.Çok mutlu olmuştum. Sahibi yanımıza geldi ."Veteriner işlerini o kadar çok aramışsın ki Arap orada meşhur olmuş. "dedi. Çok şükür aramalarım boşa çıkmamıştı.

   Çakırla dost olamamız da o günlere rastlıyor. Çakır sokağın diğer yanındaki bahçeli bir evde yaşıyordu. Gelip geçerken görürdüm. Engelli bir çocuğu olan yaşlı bir teyze bakıyordu Çakır'a bahçede bir kulubesi canı istediğinde yattığı bir kanepe boynunda da tasması vardı.Ama bir gün onu da sevmeye cesaret ettim. İnanılmaz sevecendi. O günden sonra ne zaman beni görse yada sesimi duysa bahçeden çıkıp bana doğru koşardı.

   Tabi o kötü günlerin üzerinden koca 4 sene geçti. Bu 4 sene Arabın hayatında da değişikliklere sebep oldu. Her geçen gün biraz daha yaşlanıp biraz daha kilo aldı. Çünkü Arap özgür bir hayvan ve neredeyse Altınkum'un tüm sokaklarını geziyor. Pek çok insan onu tanıyor ve yiyecek veriyor. Bu sebeple kilo almaması imkansız...

     Geçen bu süre aramızda ki bağı iyice kuvvetlendirmişti. Şimdi üçlü olmuştuk. Ben, Arap ve Çakır... Ama huysuz ev sahibim beni evden çıkarmak istediğini söyleyince mecburen taşınmak zorunda kaldım. Evimden ayrılmanın üzüntüsünü bir yana Arabı gece gündüz göremeyecek ve herhangi bir şeyde müdahale edemeyecek olmak beni daha çok kahretmişti. Yeni taşındığımız evi gösterdim ona... Eğer beni göremezse ara sıra bizi ziyarete geliyordu. Gece gündüz soğuk, sıcak hep aklımdaydı. Elimden geldiğince ona bakmaya çalışıyordum. Evdeki kilimler hırkalar hep onun emrindeydi. Kulubesinin dışında yatmayı sevdiği için rahat etsin istiyordum. Artık Çakır da iyice alışmıştı. Yolun başında beni gördüklerinde heyecan yapıyorlar ve koşuyorlardı. Ancak benim kıskanç prensesim beni görür görmez o koca cüssesine ve yaşına bakmadan neredeyse dört nala daha hızlı koşmaya başlıyordu. Amaç Çakır'ın benimle oynamasını onu sevmemi engellemekti.

Aramıza girip Çakırla kendisi oynuyor onu oyalıyor sonra yanıma geliyordu. İnatla aramıza gelip sabit duruyor yerinden kıpırdamıyordu. Kimileri onlara yemek verdiğim için beni sevdiklerini söylese de ben aramızdakinin sadece yalın bir sevgiden ibaret olduğunu biliyorum. Çünkü onlara yemmek verdiğim zaman asla ben oradan ayrılmadan yemeye başlamıyorlardı. Önce kendilerini sevdiriyor benimle yürüyor sonra ben ayrılırken mamalarına dönüyorlardı.