Pati aşkı-4

 Nerde kalmıştık pati dostları?

 

  Çakırımız gitmişti... Üzgündük ama alışmaktan başka yapılacak bir şey yoktu. Arap kız  aynı olmasa da yaşamaya devam ediyordu. Daha önce bahsettiğim gibi Arap özgürdür... Mesala  tarayabilirsiniz ama yıkayamazsınız :))) Ona yatması için yatak yapabilirsiniz ama onun üzerinde yatmak istemiyorsa yatıramazsınız. Yada eğer bir dükkan önünde şekerleme yapmak istiyorsa onu mahalleye getiremezsiniz. (Tabi ben bu şıklardan muafım :))) Çakır gittikten sonra Arap mahalleye biraz küstü sanırım  çünkü Çakır'ın bahçesinden sonra gerçek sahibi olan kişinin bahçesinin arka tarafında uyumaya başladı. Bir bakıma bu benim hoşuma gitmiyor değildi. Çünkü orada güvendeydi. Ben yokken yada geceleri aklım kalmayacaktı.

  Ama bir gün iş yerindeyken eski eşim aradı. Sana kötü bir haberim var maalesef dedi. Ne olabileceği konusunda bir tahminim bile yoktu. "Arap kör oldu" dedi. "Nasıl ? dedim" "Bilmiyorum ama görmüyor gözleri mavi renkte dedi." Çok telaşlandım. Eve geldim gerçekten görmüyordu. Hala o bahçedeydi. Sahibi tanıdığı veterinerlerle görüşmüş katarak olabilir dediler" dedi. Ancak yaşlı olması herhangi bir müdahale yapılmasına engeldi. Ne yapacaktım ya bahçeden dışarı çıkarsa ! Ya kaybolursa! Ya dikkatsiz bir sürücü ona çarparsa! Tüm bu fikirler kafamda dolaşıyordu. Benim ona bişey yapmam gerekiyordu. Gece yağmur yağmaya başladı. Alel acele bahçeye koştuk. Bahçenin toprak tarafı su dolmuştu. Çatıdan Arap kızın yattığı yere su akıyordu. Onu oradan çıkarıp eski yattığı yere taşımalıydım ama bahçenin kapısı kilitliydi. Yazlıkçılara ait bir ev olduğu için senede bir yada iki kere açılıyordu. Arap oraya nasıl girdi bilmiyorum ama çıkması gerekiyordu. Kısa duvardan atlayıp bahçeye girdik . Arap sesimizi duyunca sevindi. Kuyruğunu sallamaya başladı.

Ali onu çağıra çağıra bahçe duvarına kadar getirdi ve  kucakladı. Ancak neredeyse 60-70 kilo vardır. Kocaman bir saint bernand kadar büyük köpeği duvardan atlatmak kolay olmadı. Çünkü görmediği için ne olduğunu neden atlamak zorunda kaldığını bilmiyordu. İtiraz ediyor ön ayakları ile gitmek istemediğini belirten sesler çıkarıyordu. Ancak çıkmalıydı bahçe su doluydu. yağmur hala yağmaya devam ediyordu. Zorla o duvardan atlattı. Alinin üstü başı çamur, tüy kaplanmıştı. Onu sesimizle yönlenmdirerek kuru bir yere götürdük mamasını yedirip bıraktık.

Akşam işten döndüğümde yerinde yoktu. Ali gündüz bakmaya gittiğinde onu bulamamış ama üzülmeyeyim diye bana söylememişti. Sokak sokak aradık ama bulamadık. Ümitsizce eve döndük hava kararmıştı. Evin bahçesine yaklaştığımda gözlerime inanamadım. Arap kapının önünde duruyordu. Evet kör olmadan önce pazar günleri beni ziyarete geliyordu ama kör haliyle buraya gelebileceği hiç aklıma gelmemişti. Onu içeri aldım merdiven boşluğunda ona yatak yaptım. O gün bugündür Arap kız bizimle yaşamaya devam ediyor. Ara sıra eski mahalleden bizim tanımadığımız ama Arap kızı tanıyanlar onu ziyarete geliyor. Tabi ellerinde mamalarıyla...

Bahçemiz büyük yatacağı yer ile tuvaletini yapacağı yer birbirine uzak. Kendisi bu konuda oldukça iyi zaten. Sanırım eğitseniz ancak bu kadar olur... Bizim bahçemize geleli 2 yıl oldu. Aslında şu an oturduğum evi sevmiyorum ama arap kıza buradan başka bir yerde bakabilmeme imkan yok.Onu çok seviyorum ve o bizi bırakmak isteyeceği zamana kadar bakmak istiyorum. Daha ne kadar yaşar bilmiyorum bildiğim yaşadığı sürece ona gözüm gibi bakacağım...

Pati aşkı-3

 Uzun zamandır yazmıyorum evet...

ama bu patili dostlarım ile ilgilenmiyorum anlamına gelmiyor. Sadece yazmak için fırsat yaratmıyorum. Çünkü yazmayı seven birinin bahnesi olmaması gerekiyor...

Nerde kalmıştık?

Benim sevgili dostum  Arap...

Günlerden bir gün işten eve geldiğimde mahalledekiler güzel gözlü yaşlı kızım Çakır'ı belediyenin veteriner ekiplerinin götürdüğünü söylediler.  Çakırın kaldığı eve gittim. Sahibi olduğunu düşündüğüm bir bey (düşündüğüm diyorum çünkü o evde yaşayanları tanımıyorum çünkü ev sürekli kapalı)Ama mahalledekiler yani Çakır'ı tanıyan ve sevenler ona bakıyorlar mama su ihtiyacını gideriyorlar yani benim dışımda...

Aslında bahçenin sahibi ona bir yaşam alanı yaratmış. Kulubesi arasıra üzerinde Arap kızı ağırladığı bir koltuğu var. Neyse  konumuza dönelim. Çakır kız gitmiş. Kim nereye götürdü sorunu neydi kimse bilmiyor. Çünkü bir hayvan bakmanın nasıl olabileceğini onların dostluğunun gerçek değerini bilebildiklerini sanmıyorum. Onlar için Çakır bahçeyi ve sokağı koruyan yabancılar havlayan ve korkutan kısacası mahalleye tehlikeli yabnacıların gelmesini bir nebzede olsa engelleyen sokak köpeği...

  Ama ben ve Arap için öyle değildi. Çakır'ı ikimizde çok seviyorduk ve ne olduğunu merak ediyorduk. Arap üzgündü. Uzun bir zaman onun koltuğunda onun bahçesinde uyudu. Oda benim gibi bekledi. Ama Çakır kız bir daha hiç geri dönmedi. Orada onun la ilgilenenler aniden hastalandığını belediyeye haber verdiklerini ve alıp götürdüklerini söylediler. Belediyeye haber vermek öyle sanıldığı kadar da iyi birşey değil. Bazı veteriner işleri tenzii ederek söylüyorum ama alıp götürdüklerini arayıp sormazsanız geri dönüşleri aynı mahallelere olmayabiliyor. Hatta bazen dönüyor mu onuda bilmiyozru barınaklarada     gidebiliyorlar.

Çakır kızı sorabileceğim hiç bir merci yoktu çünkü kimse kimin götürdüğünü hatta bazıları gittiğini bile bilmiyordu. O gittikten sonra sokağın diğer başı boş kaldı. Arapta mutsuz du. Dediğim gibi uzun süre onun bahçesinde uyudu. Ama asıl olan Çakır kız da Arap kızda çok  yaşlı...

   Arap  asil,sevecen,vefalı ve sevgi dolu bir dosttur... Ama bir o kadar da özgğürlüğüne düşkündür. dilediği yerde yatar sevdiği şeyleri yer. ancak istediği kişilere sevdirir. Mahalleli yada başka mahalleden onu tanıyanlar artık yemeklerini getirip onun yattığı yere koyarlar ama o yemez çünkü o artıkçı değildir. Benimde çoğu zaman ona yemek vermişliğim vardır . ama ona zararı olacağını bildiğim baharatlı,soğanlı sarımsaklı vs. vs artık yiyecekler değil. İnsanların çoğunun ortak düşüncesi ve davranışı yemek atmak günahtır. Bende onu sokaktaki hayvanlara vereyim. Peki bizim yediklerimizin on lara zararı ne olacak?

Konuyu dağıttım  ama işte Arap kıza her tür artık yemeği getiriyorlardı. Kurumuş kekler, küflü ekmekler vs.vs. tabi ben görürsem ve yada koyarken yakalaybilirsem çöpe atıyordum. Zaten oda yemediği için bir süre sonra kuruyorlardı. onların çöpe atmaya kıyamadıklarını sonrasında mecburen ben topluyordum.

  Tabi verenler kadar birde Arap antipatizanları da vardı. Buraya yemek koyma alıştırma gözümüzün önü kirleniyor diyenler kendilerini biliyor. Ancak zaten okumaktan aciz canlılar oldukları için zaten benim bloğumda işleri yok...

PATİ AŞKI

   Karakızım sokağın asil kraliçesi....

  Yaklaşık dört sene öncesine kadar yazları tatil amacıyla annemin yanına geliyordum. Evin bulunduğu  sokakta iki tane siyah köpek vardı ve ben geçerken hep korkuyordum. Evet hiç bir şey yapmamışlardı hatta hiç havlamamışlardı bile ama yinede korkuyordum işte... Biri sokağın başında diğeri de sonunda olurdu. Aslında korkmak demiyelim de  hem köpek hem siyah yana yana gelince biraz tedirgin oluyordum diyelim. Göz teması kurmadan yanından geçip giderdim.

     Sonra bir gün aniden büyük şehiri bırakarak Akçay'a yerleşmeye karar verdik. İşte bu karakızla dostluğumuzun başlangıcı o günlere dayanıyor. Çok da iyi olmayan bir psikolojiyle başlayan yeni hayatımın en güzel en değerli anılarının bir parçası olacağını bilmeden hem de..


Bu güzel gözlü kızın adı ARAP... Mahalleli koymuş adını öyle de kalmış. Meğer sokağın diğer başında duranda kardeşiymiş. Ama ben taşındığımda o ölmüştü. Hiç ortaya çıkmayan birileri tarafından kezzapla zehirlenmiş. Bunu çok sonradan öğrendim. Tıpkı hayvanlarında kan bağı olabileceğini özlem duyabileceğini öğrendiğim gibi... Aslında bir kardeşi daha vardı onunda adı "Çakır'dı". Yaşlılıktan gözlerinin beyazına kan oturuşsa da masmavi gözleri vardı. Sokağın diğer tarafı ona aitti.Ama kardeş dediysem öyle lafta falan değil harbi harbi insan gibi bir bağ vardı aralarında...

   Mahallede terk edilmiş gedikli inşaatın bahçesi Arap'ın yani benim tabirimle "Arabiko'nun "evi olmuştu. Gündüzleri kıvrılıp orada yatıyor. geceleri sokağın ortasında sokağı koruyordu. O varken yabancı köpeklerin, at arabalı insanların sokaktan geçme ihtimali zayıftı. Hiç kimseyi ısırmamıştı. Çakır da öyle havlamasına rağmen hiç saldırgan değildi. Üstelik bu bahsettiğim kesim hariç hiç bir canlıya da havlamıyordu.

   Bir sabah yürüyüşten dönerken onu yerinde yatarken gördüm. Biraz çekinmekle birlikte elimi başına uzattım. Sevmeme izin verdi. Sanırım aramızdaki o kıymetli ve tarifsiz bağ o zaman kuruldu. Ne zaman dışarı çıksam onu sevmeye ona yiyecek, su vermeye başladım. Kıştı ve hava çok soğuktu. Hırkalarımdan birini onun üzerine örttüm. Sanırım oda bana yavaş yavaş alışıyordu. Annemin yanından taşınma zamanım gelince onu bırakıp gitmek istemiyordum. Çok alışmıştım onun varlığına... Ne kadar istediysem artık, annemlerin karşısındaki binada ev tutma şansını yakaladım. Çok mutluydum. Kara kızdan ayrılmak zorunda kalmamıştım. Aslında bir hayvana ilk defa bağlanmıyordum. Bundan önce kedim, oğlumun kaplumbağası ve sevgili muhabbet kuşumuz "Şans" da olmuştu hayatımızda... Ama bu kez bambaşkaydı...

   Hayvan dostları çok iyi bilir;bir dosta sahip olmanın tek kötü yanı bir gün onu kaybedecek olmanızdır. Ne kadar iyi bakılsa da sizin kadar uzun yaşayamıyorlar maalesef. Neyse hüzünden değil güzel şeylerden bahsetmek istiyorum. Arap çok güzel, çok akıllı ve çok özel köpek... Biraz kilolu ve iri bir kız ... Tabi yaşlı bir kız desek daha doğru olur. Çünkü tam tamına 20 yaşında... İnanılmaz değil mi? Maşallah diyorum elbette...

    Kilosuna gelince, Arabı seven herkes bir yiyecek vermiş. Aman sokak köpeği "ne versen yer zaten" diyenleri duyar gibiyim. Ancak bu hanımefendinin sokakta yaşadığına bakmayın. O tam bir hanımağa... Beğendiğini yer, sevmediğini yemez. Buna rağmen kilolu işte...

    Keşke diyorum; yemek vererek iyilik yaptığını sanan bazı insanlarda onlarında bizim gibi şeker, tansiyon ve böbrek hastası olabileceklerini, verdikleri bazı tuzlu tatlı yiyeceklerin onları da hasta edebileceğini bilseydi. Gerçek sahibi tavuklarla etlerle, kemiklerle besliyordu. Ben de tanıştıktan sonra onlara zararlı olabilecek besinleri eleyerek vermeye çalıştım. Artmış yemeklerden çok onlar için üretilen mamalar veya zararlı olmayacağını düşündüğüm yiyeceklerle besledim.  Bazı yiyecekleri saklar başında beklerdi kimi zamanda kedilerle paylaşırdı. Tabi yaramaz bir cadı olduğu için ara sıra sokaktaki kedilerin mamalarını da yiyordu.

    Bir kaç ay içerisinde o kadar sevdik ki birbirimizi bir sabah oğlumu okula götürürken havlamaya başladı. Onun birine özellikle de bana havladığını hiç görmemiştim. Azıcık çekindim. Ama yağmur yağıyordu ve bir taksi bulmak zorundaydım acele acele yürürken sürekli yolumu  kesiyordu. Birden üzerime hamle yaptı patisi yağmurluğumu yırttı. Şaşkınlığımı üzerimden atamadan bir baktım yabancı iri bir köpek bize doğru geliyordu. Ona havladı üzerine doğru gitti. bir yandan bize bakıyor bir yandan köpeğe havlıyordu. Sanırım bizi yabancı bir köpekten korumak istemişti.

     Bundan bir kaç gün sonra çok geç olmayan bir saatte pastahaneye gitmek için evden çıktım. Kış olduğu için hava erken kararmıştı. Bu sokağın ortasında yatıyordu kalktı ve yanıma geldi dışarı çıkmama izin vermiyordu. Sevdim okşadım ama bir türlü bahçeden dışarı çıkarmıyordu. Başka tarafa bakınca çaktırmadan bahçeden çıktım ve yürümeye devam ettim. Koşarak geldi koca cüssesiyle yolumu kesti, bir sağıma bir soluma geçerek bir türlü gitmeme izin vermedi. Bende köpeklerle yeni iletişime geçen biri olarak daha fazla şansını zorlamak istemedim ve eve geri döndüm. İlerleyen zamanlarda da akşam hava karardıktan sonra beni hiç yanlız bırakmadı. Deniz kenarına yürümeye gittiğimde veya çay bahçesinde oturduğumda hep yanımda oldu.

    Tabi insanlar onun cüssesini görünce korkarlar kenara çekilirlerdi. Sadece ona dokunmaya cesaret edebilenler; o heybetli duruşunun altında ne kadar sevecen ve naif bir kalbin olduğunu keşfedebiliyorlardı. Bizim buralarda köpekler dahil tüm yakın çevre Arabikoyu tanır. Her hafta semt pazarını beraber dolaşırız. Yaz, kış ,soğuk, sıcak hiç fark etmez tüm sokakları hiç sıkılmadan benimle dolaşır. Kilolu ve yaşlı olduğu için çok da yorulur. Ona çaktırmadan sokaktan çıkmaya çalışsamda iki dakika sonra  koşar adımlarla arkamdan geldiğini duyunca mecbur beklerim. Bu sebeple nasıl olsa gelecek ve beni o koca pazarda bulmak için çaba sarf edecek diye gelmesine hep izin verdim.

    Sanırım bahar aylarıydı bir gün iki sokak ileride bir akrabamızın evine gitmek için dışarı çıktım. Arabikoyu sevdim sonrasında yürümeye devam ettim. Sokağın ortasında öylece bana bakıyordu. Ben sokağın köşesine geldiğimde o yanımdaydı. Sonra peşimi bıraktı tuvaletini yaptığını keşfettiğim alanda biraz oyalandı. Ben durmadan yürümeye devam ettim. Bahçenin kapısını açtım o benden önce yetişmişti bile. Uzun bir süre bahçede yattı oturduğum balkonun altında bekledi. Sonrasında içeri girdim. Sokaktan köpek havlamaları geliyordu. Koşarak dışarı çıktım bir kaç köpek kavga ediyordu. Arap da oradaydı. Onu mahalleye gelen yabancı bir köpek yaralamıştı. Topallıyordu. Veterinere koştum durumu anlattım. Antibiyotik, vitamin ve yarayı dezenfekte edebilmem için bir sprey verdi.

      Onun  yanına geldiğimde ağlıyordu. Ayağına bakmak istedim ama yarasını saklıyordu. Pansuman yapmama izin vermedi. Zorla spreyi sıktım. Tabi kah yere kah bacağına geldi. İlaçları yemeğe karıştırıyordum ama anlıyordu. Birşeylerin arasına sıkıştırarak vermeye çalıştım. Bunda çok da başarısız olduğumu söyleyemem ama yinede o ayağa bakılması gerekiyordu ve onun bir veterinere gidebilmesi çok zordu. Hatta imkansızdı. Çünkü  istemediği bir şeyi ona asla yaptıramazdınız. Sahibi de ortalarda görünmüyordu. Veterinere sora sora en azından mikrop kapmasını engellemeye çalıştığımı sanıyordum. Ama öyle olmadı üzerinden bir kaç ay geçmiştiki yara yerinde bir şişlik oluştu. O yara doğru dürüst tedavi edilmediği için ödem yapmıştı. Bizim buralarda öyle sokak köpekleri ile ilgilenen dernekler yada gönüllü veterinerler falan yok. Tamamen kendi şartlarınızı seferber etmek zorundasınız.

    Gün geçtikçe ayağındaki ödem iyice bir yumru halini aldı.  Ne yapacağımı bilemedim. Sahibine ulaştım biraz zor olmuştu. O da durumun farkındaydı ama geceleri çalışıyor gündüzleri biraz uyuyup başka işe gidiyormuş.İlgilenemediğini söyledi. Sonrasında belediyeden yardım istemiş ama yaşlı olduğunu ve ameliyata dayanamıyabileceğini söylediler. Diyeceksiniz ki sen neden daha önce belediyeye haber vermedin? Çünkü o zamanlarda veteriner işlerinde durumlar karışıktı. Toplu kedi köpek ölümlerinden sorumlu tutulan birileri vardı. Açıkçası Arabikonun başını yakmaktan korkmuştum. Gün geçtikçe yürümekte zorlanmaya başlamıştı. Sokağa gizlice çıkıyor o ayakla arkamdan gelmesini istemiyordu. Ama kokumu aldığı anda uyuyor olsa bile beni yakalıyordu. Bir sabah annem Arabı götürdüler dedi. Telaşlandım. Kim dedim. Bilmiyorum belediyeden gelmişler ayağına bakacaklarmış dedi.
        Koşarak sahibine gittim. Meğer kendisi başka bir belediyenin veterinerine gitmiş ve yardım istemiş. Ameliyat edecekler dedi. En büyük korkum yaşlıydı dayanmadı diyerek sığınağa falan almalarıydı. Bu bir söylentimi bilmiyorum ama gidenlerin geri gelmeyeceği söyleniyordu. Her gün hatta gün içerisinde bir kaç kez veteriner işlerini arayıp durumunu soruyordum. Artık oradaki sekreterle ahbap olmuştum neredeyse... devamı yarın