Karakızım sokağın asil kraliçesi....
Yaklaşık dört sene öncesine kadar yazları tatil amacıyla annemin yanına geliyordum. Evin bulunduğu sokakta iki tane siyah köpek vardı ve ben geçerken hep korkuyordum. Evet hiç bir şey yapmamışlardı hatta hiç havlamamışlardı bile ama yinede korkuyordum işte... Biri sokağın başında diğeri de sonunda olurdu. Aslında korkmak demiyelim de hem köpek hem siyah yana yana gelince biraz tedirgin oluyordum diyelim. Göz teması kurmadan yanından geçip giderdim.
Sonra bir gün aniden büyük şehiri bırakarak Akçay'a yerleşmeye karar verdik. İşte bu karakızla dostluğumuzun başlangıcı o günlere dayanıyor. Çok da iyi olmayan bir psikolojiyle başlayan yeni hayatımın en güzel en değerli anılarının bir parçası olacağını bilmeden hem de..
Bu güzel gözlü kızın adı ARAP... Mahalleli koymuş adını öyle de kalmış. Meğer sokağın diğer başında duranda kardeşiymiş. Ama ben taşındığımda o ölmüştü. Hiç ortaya çıkmayan birileri tarafından kezzapla zehirlenmiş. Bunu çok sonradan öğrendim. Tıpkı hayvanlarında kan bağı olabileceğini özlem duyabileceğini öğrendiğim gibi... Aslında bir kardeşi daha vardı onunda adı "Çakır'dı". Yaşlılıktan gözlerinin beyazına kan oturuşsa da masmavi gözleri vardı. Sokağın diğer tarafı ona aitti.Ama kardeş dediysem öyle lafta falan değil harbi harbi insan gibi bir bağ vardı aralarında...
Mahallede terk edilmiş gedikli inşaatın bahçesi Arap'ın yani benim tabirimle "Arabiko'nun "evi olmuştu. Gündüzleri kıvrılıp orada yatıyor. geceleri sokağın ortasında sokağı koruyordu. O varken yabancı köpeklerin, at arabalı insanların sokaktan geçme ihtimali zayıftı. Hiç kimseyi ısırmamıştı. Çakır da öyle havlamasına rağmen hiç saldırgan değildi. Üstelik bu bahsettiğim kesim hariç hiç bir canlıya da havlamıyordu.
Bir sabah yürüyüşten dönerken onu yerinde yatarken gördüm. Biraz çekinmekle birlikte elimi başına uzattım. Sevmeme izin verdi. Sanırım aramızdaki o kıymetli ve tarifsiz bağ o zaman kuruldu. Ne zaman dışarı çıksam onu sevmeye ona yiyecek, su vermeye başladım. Kıştı ve hava çok soğuktu. Hırkalarımdan birini onun üzerine örttüm. Sanırım oda bana yavaş yavaş alışıyordu. Annemin yanından taşınma zamanım gelince onu bırakıp gitmek istemiyordum. Çok alışmıştım onun varlığına... Ne kadar istediysem artık, annemlerin karşısındaki binada ev tutma şansını yakaladım. Çok mutluydum. Kara kızdan ayrılmak zorunda kalmamıştım. Aslında bir hayvana ilk defa bağlanmıyordum. Bundan önce kedim, oğlumun kaplumbağası ve sevgili muhabbet kuşumuz "Şans" da olmuştu hayatımızda... Ama bu kez bambaşkaydı...
Hayvan dostları çok iyi bilir;bir dosta sahip olmanın tek kötü yanı bir gün onu kaybedecek olmanızdır. Ne kadar iyi bakılsa da sizin kadar uzun yaşayamıyorlar maalesef. Neyse hüzünden değil güzel şeylerden bahsetmek istiyorum. Arap çok güzel, çok akıllı ve çok özel köpek... Biraz kilolu ve iri bir kız ... Tabi yaşlı bir kız desek daha doğru olur. Çünkü tam tamına 20 yaşında... İnanılmaz değil mi? Maşallah diyorum elbette...
Kilosuna gelince, Arabı seven herkes bir yiyecek vermiş. Aman sokak köpeği "ne versen yer zaten" diyenleri duyar gibiyim. Ancak bu hanımefendinin sokakta yaşadığına bakmayın. O tam bir hanımağa... Beğendiğini yer, sevmediğini yemez. Buna rağmen kilolu işte...
Keşke diyorum; yemek vererek iyilik yaptığını sanan bazı insanlarda onlarında bizim gibi şeker, tansiyon ve böbrek hastası olabileceklerini, verdikleri bazı tuzlu tatlı yiyeceklerin onları da hasta edebileceğini bilseydi. Gerçek sahibi tavuklarla etlerle, kemiklerle besliyordu. Ben de tanıştıktan sonra onlara zararlı olabilecek besinleri eleyerek vermeye çalıştım. Artmış yemeklerden çok onlar için üretilen mamalar veya zararlı olmayacağını düşündüğüm yiyeceklerle besledim. Bazı yiyecekleri saklar başında beklerdi kimi zamanda kedilerle paylaşırdı. Tabi yaramaz bir cadı olduğu için ara sıra sokaktaki kedilerin mamalarını da yiyordu.
Bir kaç ay içerisinde o kadar sevdik ki birbirimizi bir sabah oğlumu okula götürürken havlamaya başladı. Onun birine özellikle de bana havladığını hiç görmemiştim. Azıcık çekindim. Ama yağmur yağıyordu ve bir taksi bulmak zorundaydım acele acele yürürken sürekli yolumu kesiyordu. Birden üzerime hamle yaptı patisi yağmurluğumu yırttı. Şaşkınlığımı üzerimden atamadan bir baktım yabancı iri bir köpek bize doğru geliyordu. Ona havladı üzerine doğru gitti. bir yandan bize bakıyor bir yandan köpeğe havlıyordu. Sanırım bizi yabancı bir köpekten korumak istemişti.
Bundan bir kaç gün sonra çok geç olmayan bir saatte pastahaneye gitmek için evden çıktım. Kış olduğu için hava erken kararmıştı. Bu sokağın ortasında yatıyordu kalktı ve yanıma geldi dışarı çıkmama izin vermiyordu. Sevdim okşadım ama bir türlü bahçeden dışarı çıkarmıyordu. Başka tarafa bakınca çaktırmadan bahçeden çıktım ve yürümeye devam ettim. Koşarak geldi koca cüssesiyle yolumu kesti, bir sağıma bir soluma geçerek bir türlü gitmeme izin vermedi. Bende köpeklerle yeni iletişime geçen biri olarak daha fazla şansını zorlamak istemedim ve eve geri döndüm. İlerleyen zamanlarda da akşam hava karardıktan sonra beni hiç yanlız bırakmadı. Deniz kenarına yürümeye gittiğimde veya çay bahçesinde oturduğumda hep yanımda oldu.
Tabi insanlar onun cüssesini görünce korkarlar kenara çekilirlerdi. Sadece ona dokunmaya cesaret edebilenler; o heybetli duruşunun altında ne kadar sevecen ve naif bir kalbin olduğunu keşfedebiliyorlardı. Bizim buralarda köpekler dahil tüm yakın çevre Arabikoyu tanır. Her hafta semt pazarını beraber dolaşırız. Yaz, kış ,soğuk, sıcak hiç fark etmez tüm sokakları hiç sıkılmadan benimle dolaşır. Kilolu ve yaşlı olduğu için çok da yorulur. Ona çaktırmadan sokaktan çıkmaya çalışsamda iki dakika sonra koşar adımlarla arkamdan geldiğini duyunca mecbur beklerim. Bu sebeple nasıl olsa gelecek ve beni o koca pazarda bulmak için çaba sarf edecek diye gelmesine hep izin verdim.
Sanırım bahar aylarıydı bir gün iki sokak ileride bir akrabamızın evine gitmek için dışarı çıktım. Arabikoyu sevdim sonrasında yürümeye devam ettim. Sokağın ortasında öylece bana bakıyordu. Ben sokağın köşesine geldiğimde o yanımdaydı. Sonra peşimi bıraktı tuvaletini yaptığını keşfettiğim alanda biraz oyalandı. Ben durmadan yürümeye devam ettim. Bahçenin kapısını açtım o benden önce yetişmişti bile. Uzun bir süre bahçede yattı oturduğum balkonun altında bekledi. Sonrasında içeri girdim. Sokaktan köpek havlamaları geliyordu. Koşarak dışarı çıktım bir kaç köpek kavga ediyordu. Arap da oradaydı. Onu mahalleye gelen yabancı bir köpek yaralamıştı. Topallıyordu. Veterinere koştum durumu anlattım. Antibiyotik, vitamin ve yarayı dezenfekte edebilmem için bir sprey verdi.
Onun yanına geldiğimde ağlıyordu. Ayağına bakmak istedim ama yarasını saklıyordu. Pansuman yapmama izin vermedi. Zorla spreyi sıktım. Tabi kah yere kah bacağına geldi. İlaçları yemeğe karıştırıyordum ama anlıyordu. Birşeylerin arasına sıkıştırarak vermeye çalıştım. Bunda çok da başarısız olduğumu söyleyemem ama yinede o ayağa bakılması gerekiyordu ve onun bir veterinere gidebilmesi çok zordu. Hatta imkansızdı. Çünkü istemediği bir şeyi ona asla yaptıramazdınız. Sahibi de ortalarda görünmüyordu. Veterinere sora sora en azından mikrop kapmasını engellemeye çalıştığımı sanıyordum. Ama öyle olmadı üzerinden bir kaç ay geçmiştiki yara yerinde bir şişlik oluştu. O yara doğru dürüst tedavi edilmediği için ödem yapmıştı. Bizim buralarda öyle sokak köpekleri ile ilgilenen dernekler yada gönüllü veterinerler falan yok. Tamamen kendi şartlarınızı seferber etmek zorundasınız.
Gün geçtikçe ayağındaki ödem iyice bir yumru halini aldı. Ne yapacağımı bilemedim. Sahibine ulaştım biraz zor olmuştu. O da durumun farkındaydı ama geceleri çalışıyor gündüzleri biraz uyuyup başka işe gidiyormuş.İlgilenemediğini söyledi. Sonrasında belediyeden yardım istemiş ama yaşlı olduğunu ve ameliyata dayanamıyabileceğini söylediler. Diyeceksiniz ki sen neden daha önce belediyeye haber vermedin? Çünkü o zamanlarda veteriner işlerinde durumlar karışıktı. Toplu kedi köpek ölümlerinden sorumlu tutulan birileri vardı. Açıkçası Arabikonun başını yakmaktan korkmuştum. Gün geçtikçe yürümekte zorlanmaya başlamıştı. Sokağa gizlice çıkıyor o ayakla arkamdan gelmesini istemiyordu. Ama kokumu aldığı anda uyuyor olsa bile beni yakalıyordu. Bir sabah annem Arabı götürdüler dedi. Telaşlandım. Kim dedim. Bilmiyorum belediyeden gelmişler ayağına bakacaklarmış dedi.
Koşarak sahibine gittim. Meğer kendisi başka bir belediyenin veterinerine gitmiş ve yardım istemiş. Ameliyat edecekler dedi. En büyük korkum yaşlıydı dayanmadı diyerek sığınağa falan almalarıydı. Bu bir söylentimi bilmiyorum ama gidenlerin geri gelmeyeceği söyleniyordu. Her gün hatta gün içerisinde bir kaç kez veteriner işlerini arayıp durumunu soruyordum. Artık oradaki sekreterle ahbap olmuştum neredeyse...
devamı yarın
Bu arada da sahibini onu boş bırakmaması için sürekli sıkıştırıyordum. Bir gün işten döndüğümde onu sokağın ortasında gördüm . "Arap kızım" diye seslendim. Bir koşuşu vardı ki sanırsınız gencecik bir köpek... Sevincinden bende o da ne yapacağımızı şaşırdık.Çok mutlu olmuştum. Sahibi yanımıza geldi ."Veteriner işlerini o kadar çok aramışsın ki Arap orada meşhur olmuş. "dedi. Çok şükür aramalarım boşa çıkmamıştı.
